قرآن کریم از صدر اسلام تاکنون، محور تمامی علوم و معارف اسلامی بوده است. در طول تاریخ اسلام، هر نوع تعلیم و تربیت از قرآن آغاز شده و در کنار آن ادامه یافته است. خداوند در دومین آیه از سوره مبارکهٔ جمعه، آنگاه که از بعثت پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آلِ سخن می‌گوید، برنامهٔ این بعثت و رسالت را در تلاوت آیات الهی، تزکیهٔ مردم، تعلیم قرآن کریم و حکمت الهی خلاصه می‌کند. این آیه آن‌قدر اهمیت و جامعیت دارد که می‌توان گفت تمامی هدایت الهی، احکام دین و رستگاری در دوجهان، درگرو عمل به آن است.

علاقه و انس با قرآن کریم، قرائت و تلاوت مستمر و روزانهٔ آن، درک معنای عبارات و آیات و تلاش برای تزکیهٔ هرچه بیشتر، به‌منظور فهم بهتر قرآن و عمل به دستورهای خداوند، همه از ضروری‌ترین اهداف آموزش قرآن است. آموزش قرآن، از دیرباز، در آموزش‌وپرورش به‌عنوان یک موضوع آموزشی مورد توجه بوده است، ولی همیشه این آموزش ازآنچه سزاوار آخرین کتاب آسمانی است و از لوازم یک برنامهٔ درسی همه‌جانبه می‌باشد، فاصله داشته است. کتاب از 12 درس تشکیل‌شده است. هر درس از صفحات قرآن کریم، جدول معنای کلمات، تمرین ترجمهٔ ترکیب‌ها، عبارات قرآنی، انس با قرآن در خانه تشکیل شده است.